วิกฤตการณ์รถติด ของกรุงเทพฯ ทำให้การเดินทางเข้าเมืองแต่ละครั้งของผู้เขียนกลับมาด้วยอาการปวดศีรษะข้ามวัน ดีที่ว่าที่ทำงานอยู่นอกเมือง จึงไม่ต้องเข้าไปทุกวัน เมื่อต้นเดือนพฤษภาคมมีวันหยุดหลายวันก็ดูเหมือนว่าการรถติดจะยังไม่ลดลง เราและเพื่อนรวมสี่คนจึงชวนกันเดินทางหนีกรุงเทพฯ ไปทางตะวันออกโดยไม่ต้องผ่านเมือง ในบ่ายวันหนึ่ง
เรามาที่สถานี วิจัยสัตว์ป่าฉะเชิงเทรา เพราะคิดถึงบ้านเล็กริมน้ำชายทุ่งหลังหนึ่งของที่ทำการชั่วคราวของสถานีฯ แต่ก่อนการเดินทางมาที่นี่ค่อนข้างยากลำบาก บัดนี้หนทางสะดวกสบายขึ้นแต่น่าเศร้าใจที่ต้องวิ่งผ่านพื้นที่ที่เคยเป็นป่าที่ราบปัจจุบันเวิ้งว้างสุดลุกหูลูกตา ด้วยตอไม้ และแดดที่ร้อนแผดเผา แล้วก็เกิดปัญหาภัยแล้งให้ต้องมีโครงการสร้างเขื่อน ซึ่งยิ่งสร้างก็ยิ่งแล้ง และการจัดสรรค์ที่ดินป่าสงวนที่ยังไม่หมดสภาพให้ชาวบ้านเข้าทำกินเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จนไม่เห็นแววเลยว่าป่าลุ่มต่ำนี้จะเหลืออยู่ถึงอนาคตได้อย่างไร ที่สถานีวิจัยเราพักบ้านกระท่อมสร้างยกเสาสูง บ้านเล็กสร้างง่าย ๆ นี้มีทุ่งหญ้าผืนใหญ่ และธารน้ำเล็ก ๆ อยู่หน้าบ้าน ไกลออกไปเป็นป่าที่ราบก่อนถึงภูเขาที่อยู่ห่างออกไปอีก ได้มาอยู่กับความเรียบง่าย ลมพัดพริ้ว ไม่มีความอึกทึก ตอนกลางคืนได้ยินแต่เสียงนกกลางคืนร้อง มองเห็นดาวในคืนเดือนมืดเต็มท้องฟ้า ในวันพักผ่อน มนุษย์ต้องการอะไรมากไปกว่านี้... โชคดีที่พวกเรา ชอบออกไปดูนก เดินป่า มีกิจกรรมที่ทำตัวให้กลมกลืนกับสภาพธรรมชาติ ทำให้เรามีความสุขกับความเป็นอยู่ง่าย ๆ ได้โดยไม่ต้องไปพักตามรีสอร์ต หรือโรงแรมสำหรับนักท่องเที่ยว ที่นับวันจะรุกล้ำ บุกรุกพื้นที่ธรรมชาติมากขึ้นทุกที แม้จะอ้างว่ามีนโยบายรักษาสภาพธรรมชาติไว้ แต่ธุรกิจย่อมอยู่เหนือสิ่งอื่นใด สำหรับนักธุรกิจการเสียสภาพธรรมชาติสักนิดเพื่อความสะดวกสบาย และเพื่อธุรกิจที่ดีกว่าก็ไม่น่าจะเป็นไร และเขาก็คิดกันแบบนี้ทั้งนั้น แล้วจะเหลืออะไร มนุษย์มีแต่หาความสุขเพื่อตนเอง ไม่นึกถึงว่าสัตว์ป่าต่าง ๆ ที่อาศัยอยู่ทั่วไปในธรรมชาติเขาจะอยู่อย่างไร ถ้าหากมนุษย์ไปแย่งที่ของเขาเสียหมด ได้อ่านมาว่า ในช่วง 5 ปี นี้ ผู้คนเสียเงินใช้จ่ายไปกับการพักผ่อนมากและมีแนวโน้มว่าจะมากขึ้นเรื่อย ๆ เพราะสภาพเมืองที่แออัด การสร้างรีสอร์ต สนามกอล์ฟ โรงแรม ในพื้นที่ธรรมชาติ ยิ่งจะมีมากขึ้น นี่เป็นสาเหตุหนึ่งที่นับวันพื้นที่ที่เป็นธรรมชาติที่ทั้งมนุษย์และสัตว์ป่าอื่น ๆ ต้องใช้อาศัยร่วมกัน ต้องหมดไปด้วยสิ่งก่อสร้างอำนวยความสะดวก และท้ายที่สุดผลกระทบต่าง ๆ จะเกิดแก่มนุษย์เอง ที่บ้านริมน้ำ ชายทุ่ง หลังสูงนี้ หลังคามุงด้วยใบจาก มีเพียงห้องเดียว และระเบียงเล็ก ๆ ที่ธารน้ำมีนกแอ่นใหญ่หัวตาดำฝูงใหญ่เป็นสิบ ๆ ตัวบินตีปีกฉวัดเฉวียนแต่เช้าตรู่ ได้เห็นแสงทองยามเช้าของดวงอาทิตย์ เงาของหญ้าที่ไหวเพราะสายลมสะท้อนอยู่ในลำธาร มีความเงียบสงบ เวลากลางคืนมีแต่เสียงของสัตว์ป่าในธรรมชาติและแสงดาว เป็นความสุขยิ่งกว่ารีสอร์ทที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกทั้งหลาย... เรารู้สึกว่าเกินพอแล้วสำหรับการพักผ่อน ซึ่งสามารถทำได้ในบริเวณที่เป็นธรรมชาติไม่ไกลจากกรุงเทพฯ ที่ยังมีอีกหลายแห่ง อยู่ที่ว่าผู้เป็นเจ้าของและผู้ไปพักจะมีความคิดในการพักผ่อนของเขาอย่างไร ชี่-วิด
ก.ค. 2535 |
